Bir Akşamüstü Sessizliğinde Bulduğum Hayatın Ritmi

Eylül Arslan’ın Köşesi

Geçmiş yazılarımda bazen hayatın en somut köşelerine, belki de ödenmemiş bir fatura gibi duran o gerekliliklere dokunduk. Oysa yaşam, bazen en büyük derslerini bize beklenmedik bir dinginlik anında veriyor. Benim için bu, genellikle İzmir’in o uzun yaz akşamlarında oluyor; güneş batarken geriye kalan hafif esinti ve benimle, Pati’nin o ağırbaşlı varlığı.

Son birkaç haftadır hayatın beni en çok zorladığı yanı, her şeyin "amacını" bulmaya çalışmam oluyor. Sanki bir sonraki randevu, bir sonraki egzersiz seansı ya da bir sonraki öğrenci sorusu gibi her şeyin kusursuz bir senaryosu olmalı. Ama hayat, en güzel bölümlerini asla öngörülebilir kılmıyor. Ve bu değişkenlik karşısında verdiğimiz tepki, o dönemin ruh halimizi belirliyor.

Pati’yle kurduğumuz bu ritim, bana bu "plansızlığın" aslında bir tür meditasyon olduğunu öğretti. Ve ben de bu bilinmezliğe karşı, kendi basit protokolümü geliştirdim. Bu, bir tür hayatın "duraklama sanatı" diyebiliriz.

Hayatın Rastgele Molalarını Kabul Etmek

Bazen en iyi dersler, bir şey yapmaya zorlandığımızda değil, hiçbir şey yapmamıza izin verdiğimizde gelir. Bu benim için bir alıştırma süreciydi; zihnimdeki o sürekli "yapılacaklar listesi" baskısından kurtulma pratiği.

Bu duraksamayı zorunlu bir boşluk olarak değil, bilinçli bir geçiş alanı olarak görmeye başladım. Peki bu duraksamayı nasıl yönetebiliriz? İşte benim son gözlemlerimden damıttığım birkaç pratik not:

• Gözlemci Koltuğuna Oturmak: Etrafınıza bakın. Bu, sadece gördüğünüz nesneler değil; bir kuşun ağaçtan düşüşü, komşunun pencereden görünen akşam ritüeli olabilir. Her şeyin kendi doğal hızında olduğunu kabul edin. Tıpkı Pati’nin bir oyuncağa artık eskisi gibi tutunmaması gerekirken, onu hala sevmesi gibi.
• Ruh Halini Bir "Hava Durumu" Gibi İzlemek: Duygularınız gelip geçiyor. Bir gün güneşli, ertesi gün hafif puslu olabilir. Onlara "Bu benim bugünkü ruh halim" diye isim vermek, onlarla savaşmak yerine onları kabul etmenin ilk adımıdır. Direnmek enerjiyi tüketir; bırakmak ise nefes aldırır.
• Minimum Eforla Maksimum Bağlantı: Bazen en derin bağlar, büyük jestlerle kurulmaz. Pati'nin ağırlığını ayaklarımın dibinde hissetmek, sadece ona doğru uzattığım elin sıcaklığını vermek; bunlar en yoğun etkileşimler oluyor. Zorunluluk hissini, gönüllülüğe çevirmek gerekiyor.

Bu basit değişim, benim için bir tür direnç noktası oldu. Hayatın öngörülemezliği korkutucu olmaktan çıkıp, garip bir tür güven haline geldi. Çünkü anladım ki, en güzel senaryolar, hiçbir zaman sahneye çıkmaya zorlanmayanlardır; onlar sadece orada bekleyen bir dinginlik gibidirler. Ve biz de bazen o dinginliğe izin vermek zorundayız.

İzmir’in akşamında, hem Pati uyurken hem de ben pencereden dışarı bakarken bu basit gerçeği yeniden yaşıyorum. Ve biliyorum ki yarın, ne olursa olsun, her şey yoluna girecek olan o nazik ritim bizi bekliyor.